Köylümüz diğer bütün civar köyler gibi geçimininin büyük bölümünü tarım ve hayvacılıktan sağlıyordu.
Kısa zaman öncesine kadar büyükbaş ve küçükbaş hayvanlar kendi aralarında guruplara ayrılarak köyün merasında otlatılırdı. Ekili arazinin çokluğundan ve de hayvan sayısının yüksek oluşundan çobanlık hayli zor bir işti ve de tecrübe gerektirirdi. Günümüzde ise hem otlak arazisinin genişlemesi hemde hayvan sayısı ve çeşidindeki azalma çobanların işini oldukça rahatlatmışa benziyor.
Yakın zamanlara kadar köyün doğu ve kuzeyinde kalan arazinin de ormanla kaplı olduğunu biliyoruz. Bununla beraber köy halkının temel uğraşısı ormancılık değildi. Eski evlerimizin tavan ve kiriş bağlantılarının uzun ardıç ağaçlarıyla yapılı oluşu; bize ormanın yapı malzemesi olarak kullanıldığını gösteriyor. Ama bu tek başına geniş orman alanının yok olmasını izah edemez.
Köylü, ormanı hem ticaret malı olarak değerlendirmek hem de yeni tarım alanları oluşturmak için yok etti. Yakacak olarak Bayburt’a odun satımı köylümüzün geçim meşgalelerinden biriydi.
Közümüzde tahıl ürünü olarak buğday, hayvan yemi olarak fiy (yada fig), korunga, arpa ve nadiren çavdar ekimi yapilir.
Arazinin engebeli ve susuz oluşu diğer endüstriyel tarım ürünlerinin ekimine fırsat vermez. Ayrica köyde gelenek bozucu çiftçinin olmayışı da yeni arayış ve weblerin önünü açmamıstır.
Meyvecilik ise çok dar çercevede ve birbakıma numunelikmiş gibi yapilir. Fakat son yıllarda dikilen meyve ağaci sayı ve çeşidindeki artış, önümüzdeki on yıllarda bu konuda mesafe alınacağını haber veriyor.
Arıcılık aslında başlı başına ayrı bir konu ama, burada bu işin de diğerleri gibi amatörce ve kısmen macerasına (hobi gibi) yapıldıgını belirterek geçelim diyoruz.
Arazinin tarım ve hayvancılığa çokta elverişli olmayışı köy sakinlerini başka arayışlara itti. Bu arayışlar sonucu yaz ve kış gurbetleri artık köylümüzün en temel kazanç yolu haline geldi. Bu vesileyledir ki köyümüzden çok iyi kalıp ve duvar ustaları çıkmıştır. Yine köyümüzden yetişen tanınmış bir çok müteahhit köyümüzden ve civar köylerden topladıkları ustalarla Doğu ve Güneydoğuda başta demiryolları olmak üzere okul, yol ve su işlerinde çalıştılar.
İlk ekim arazileri olarak muhtemelen her ilk ev kendi çevresindeki alanları bahçe olarak kullandı. Yerleşim yazısında değindiğimiz yapılaşma sonrası ise, bu bahçeler ya tamamen yok oldu yada oldukça küçüldüler.
